Astrée Lhermitte-Soka is een Franse schilderes, geboren in 1975, dochter van acteur Thierry Lhermitte en Hélène Aubert. Haar artistieke parcours volgt geen rechte lijn: grafisch ontwerp, make-up in de film, en vervolgens schilderkunst. Elke stap heeft de volgende gevoed, waardoor een unieke visuele benadering is ontstaan, ver weg van de media-aandacht.
Van grafisch ontwerp naar make-up: de beroepen die de blik van Astrée Lhermitte hebben gevormd
Voordat ze begon te schilderen, heeft Astrée Lhermitte-Soka geleerd om anders te kijken. Haar opleiding aan het Savannah College of Art and Design (SCAD) in Georgia gaf haar een dubbele vaardigheid: grafisch ontwerper en illustrator. Deze Amerikaanse opleiding, gevolgd in de jaren 1990, heeft haar ondergedompeld in een artistieke omgeving die heel anders was dan de Franse scène.
Na haar studie heeft ze ongeveer drie jaar in New York gewoond, waar ze als grafisch ontwerper werkte. Grafisch ontwerp vereist een strikte compositie, een gevoel voor kadrering en visuele hiërarchie die terug te vinden zijn in haar latere schilderwerk.
De volgende overgang kan verrassend zijn: Astrée Lhermitte-Soka heeft zich gericht op make-up in de filmwereld. Dit beroep, dat zeer fysiek is, vraagt om een fijn begrip van texturen, pigmenten en licht op de huid. In de biografie van Astrée Lhermitte op CB News vindt men de details van deze geleidelijke omscholing naar de schilderkunst.
Elk beroep heeft een laag van technische knowhow gevormd die vandaag de dag haar praktijk als schilder voedt. Grafisch ontwerp heeft haar oog getraind in compositie. Make-up heeft haar een lichamelijke relatie met materie en kleur gegeven.
Werken van Astrée Lhermitte-Soka: drie doeken om haar benadering te begrijpen
Over een schilderes praten zonder haar doeken te noemen, zou hetzelfde zijn als een muzikant beschrijven zonder zijn nummers te vermelden. Drie werken komen regelmatig terug als men geïnteresseerd is in het werk van Astrée Lhermitte-Soka.
- Doux-sœur: een doek dat de familiale banden en de dualiteit verkent. De titel zelf speelt met het woord, tussen zoetheid en zusterlijkheid, en kondigt een werk aan over het intieme.
- Les robes porte-bonheur: dit werk bevindt zich in een meer symbolisch register, waar kleding een object wordt dat beladen is met herinnering en dagelijkse bijgeloof.
- Hexagone exigu: de titel verwijst naar Frankrijk (het Hexagoon) in een beperkte, gecomprimeerde ruimte. Een politieke of identitaire lezing van het gebied, vertaald door de schilderkunst.
Deze drie werken delen een gemeenschappelijk punt: ze beginnen bij objecten of woorden uit het dagelijks leven om te openen naar een bredere reflectie. De benadering van Astrée Lhermitte-Soka valt niet in pure abstractie. Ze verankert haar doeken in tastbare realiteiten, om ze vervolgens te verplaatsen.
Een relatie tot de titel die de interpretatie leidt
U heeft opgemerkt dat de titels van haar doeken nooit beschrijvend zijn? Ze functioneren als aanwijzingen. “Doux-sœur” beschrijft niet wat men op het doek ziet, het stuurt de interpretatie. Deze keuze om de werken te benoemen met woordspelingen of evocatieve formules brengt haar werk dichter bij een literaire traditie net zozeer als bij een schilderkunstige.
Schilderes en dochter van Thierry Lhermitte: hoe een eigen naam op te bouwen
Astrée Lhermitte-Soka is de dochter van Thierry Lhermitte, een Franse acteur bekend om zijn rollen in de komedies van het Splendid, en van Hélène Aubert. Ze groeide op met haar broer Victor en haar zus Louise, bijgenaamd Lonny. Deze familiale context weegt op de ontvangst van haar werk, of men dat nu wil of niet.
Haar keuze voor een artistieke carrière heeft zich buiten de film van haar vader ontwikkeld. De overstap naar make-up vormt het enige contactpunt met de filmindustrie. Door voor de schilderkunst te kiezen, heeft Astrée Lhermitte-Soka een pad gekozen waar ouderlijke bekendheid weinig helpt: de hedendaagse kunstmarkt functioneert op andere mechanismen dan de film.
Haar media-discretie versterkt deze autonomie. Geen zeer zichtbare publieke accounts, geen regelmatige interviews, geen communicatiestrategie. In een omgeving waar digitale zichtbaarheid vaak de toegang tot galeries en verzamelaars bepaalt, is deze houding een bewuste keuze.
Privéleven en moederschap
Astrée Lhermitte-Soka is moeder van een dochter genaamd Alice, geboren uit haar relatie met N. Soka. Dit biografische detail, vaak genoemd in roddelbladen, krijgt een andere betekenis wanneer het wordt gekoppeld aan haar werk: de kwestie van de afstamming doorkruist haar werken, van “Doux-sœur” tot “Hexagone exigu”.
Parcours van schilder in Frankrijk: wat het geval Astrée Lhermitte-Soka onthult
Het parcours van Astrée Lhermitte-Soka illustreert een realiteit van het beroep van schilder in Frankrijk. De opleiding in het buitenland, de overstap naar verwante beroepen (grafisch ontwerp, make-up), de terugkeer naar Frankrijk om te exposeren: deze traject is niet lineair, en dat is precies wat het coherent maakt.
De SCAD, waar ze heeft gestudeerd, vormt veelzijdige kunstenaars. Deze veelzijdigheid blijkt uit haar vermogen om te navigeren tussen illustratie, make-up en schilderkunst zonder dat deze disciplines elkaar tegenspreken. Ze vullen elkaar aan.
Haar werk circuleert buiten de gebruikelijke promotionele kanalen van de kunstmarkt. Haar doeken worden geciteerd, gerefereerd, maar zelden vergezeld van persdossiers of persberichten. Voor een verzamelaar of liefhebber vereist het toegang tot haar werken een actievere benadering dan voor een overbelichte kunstenaar op sociale media.
Deze vrijwillige zeldzaamheid produceert een concreet effect: wanneer een doek van Astrée Lhermitte-Soka wordt gepresenteerd, krijgt het een meer geconcentreerde aandacht. De afwezigheid van mediageluid richt de blik opnieuw op de schilderkunst zelf.
